Атырау қаласының намысын қорғап, Қазақстан атынан үшінші халықаралық «Лазги» фестивалінде өнер көрсеткен Мұрат Қаракөз — шын мәнінде ерекше тағдыр иесі, қайсар рухтың символы.
Қаракөз туа бітті құлағы естімейтін жан. Бірақ бұл оның арманына кедергі бола алмады. Керісінше, ол өмірді жүрегімен сезініп, өнер арқылы өзін әлемге танытты. Музыканы естімесе де, ол әрбір ырғақты жан дүниесімен сезіп, сахнада қайталанбас нәзіктік пен үйлесімділікті паш етеді. Ол үшін би — жай ғана өнер емес, ол — жүректің үні, жанның тілі. Ол халықаралық «Лазги» фестиваліне ешқандай қолдаусыз, тек өз қаражаты есебінен барып қатысты. Соған қарамастан, Қаракөз Қазақстанның абыройын асқақтатып, жоғары деңгейде өнер көрсетті. Оның таланты мен еңбегі лайықты бағаланып, ол беделді TURKSOY халықаралық сыйлығын жеңіп алып, түркі тілдес елдердің үздік бишісі атанды.
Тіпті өзбек телеарналарының өзі оны «Қазақстаннан келген қаһарман қыз» деп атап, ерекше құрмет көрсетті. Осындай қайсар да дарынды қызымызды неге біз әлі күнге дейін лайықты деңгейде бағалап, кеңінен насихаттамаймыз? Неге оның жетістігі бүкіл елге үлгі болмай отыр? Қаракөз — тек Атыраудың ғана емес, бүкіл Қазақстанның мақтанышы. Оның өмір жолы — жігердің, табандылықтың және өнерге деген шексіз махаббаттың айқын дәлелі. Ендеше, оның есімін елге кеңінен танытып, еңбегін жоғары бағалап, мақтан ететін уақыт әлдеқашан келді.
